Trailrun Wezep 14 mei 2016, Marathon afstand

Categorieën: Uncategorized

Deze dag zou na de hitte van de afgelopen week een koelere dag worden, gelukkig maar.

De autotemperatuur gaf 10 graden aan, maar kennelijk was het wat frisser geweest, want bij het uitlezen was de starttemperatuur 7 graden. De aanrijdroute was fraai, wat een bossen en in Hattem in de buurt van de golfbaan mooie huizen. We starten om 11.00 uur en ik was net op tijd omdat ik met een deelnemer van de 21 km. Zat te praten over eerdere trails. We starten met een man of veertig/ vijftig? En nadat we bij ca. 1,5 km de verharde weg verlaten hadden ging het licht omhoog een lange boslaan in. De eerste kilometers waren de bospaden nog redelijk breed, maar het merendeel van de route bestond uit smalle bospaadjes, soms moest je even wat takken opzij duwen zodat deze niet tegen je gezicht aankwamen. Bij kilometer 11 kwamen we langs een kikkerpoel waar het gebrul uit naar voren kwam. Via een gekronkel aan weggetjes, waarbij je in het begin af en toe nog iemand in de verte op een kruising van wegen kon zien, kwamen we op km. 13 de eerste verzorgingspost tegen. Alles prima verzorgd en vriendelijke helpers. Bij kilometer 18 ging het de hei op en de heuveltjes in, via mul zand. Ik besloot hier even te wandelen want anders heb je de schoenen vol zand zitten.

Tot en met km 21 ging het goed, maar ik kreeg een knagend gevoel in mijn maag en ik besloot om een energiereepje te nemen; echter ik kreeg het niet naar binnen en ik kreeg ook nog het gevoel over te moeten geven. Of ik nu te weinig energie had, dan wel dat de tijd aangaf (circa één uur) dat ik normaal moest eten, maar feit was wel dat ik af en toe gevoel van kramp kreeg in mijn onderbenen. Feit was wel dat ik af en toe stukken moest gaan wandelen terwijl ik nog maar halverwege was. Op de heistukken kon ik wel constateren dat achter mij in de verte en voor me een aantal deelnemers ook stukjes wandelden. Ik was dus niet de enige die al wandelde.

Vreemd, alle deelnemers zijn zeer goed getraind en dan al halverwege niet echt door kunnen lopen zegt toch wel iets over de trail zelf: zwaar dus. Tussen km 22 en 30 wisselde ik stukken af met wandelen en lopen en werd door een stuk of 8 deelnemers ingehaald.

Ondertussen overwoog ik te stoppen, vreemde gewaarwording om erover te denken, maar hoe dan naar de start te geraken? Ik had mijn mobiel in mijn rugzak met het telefoonnummer van Jan Bogaard, de organisator, dit was de eerste keer dat ik een nummer had opgeslagen, was het bijgeloof ? of juist een voorteken geweest om dit te doen??

Dit was zeker niet mijn eerste trailmarathon, maar dit was verdorie nog aan toe de eerste keer dat ik dacht aan stoppen. Ik dacht bij mezelf, dan wandelen we toch wat, immers in juli ga ik met mijn zoon ook wandelend de Alpen door, dan is dit toch een goede training ervoor. Dus toch maar doorlopen, alhoewel je wilt rennen. Bij kilometer 24 haalde ik een jongen in die mij daarvoor had ingehaald, hij zat volgens mij helemaal stuk en wandelde het bos in om een boodschap te doen denk ik.

Net voor km 30 haalde ik al wandelend/ lopend een andere deelnemer in die schertsend aangaf : nog maar 12 km. Ja ja dacht ik, maar ik tel wel af maar niet zo.

En daar kwam ineens een verzorgingspost na een kleine verhoging en na mezelf beloond te hebben met veel drinken en stukken banaan leek het probleem bij km 32 over. Ik kon weer rennen, wat een luxe. Onderweg kwamen we trouwens bijna nergens wandelaars tegen, pas bij de Leemkoele, werd de wereld weer bewoonbaar en kwamen we menig toerist tegen die natuurlijk wel dachten: wat een gekken, wij aan een ijsje en frietje en zij maar zwoegend door de bossen. Bij km 36 liep ik een

Limburger? voorbij die even de weg kwijt was. Hij was me namelijk bij ca. km 25 voorbij gelopen en had toen gezegd dat de Limburgse heuvels van een ander kaliber waren dan de Veluwse.

We liepen een drietal kilometers samen waarbij we een keer verkeerd liepen (mijn eerste keer vandaag) en via wat gezoek bleek er een zeer smal paadje steil een helling van een meter of tien op te lopen. Herkenning bij mij, want een jaar of twee geleden had ik hier ook gelopen bij een 25 km trail van deze organisatie. Typisch Jan, dit kon ik wel waarderen. De Limburger zat er door heen, hij kon mijn tempo niet volgen en ik riep hem nog wel twee keer na, achterom kijkend dat hij deze kant op moest. Het vreemde is dat ik hem later niet meer zag bij de finish/ kantine. Bij km. 40 draaiden we de buitenwijken van Hattem in, en omdat mijn aanrijdroute ook zo was geweest met de auto wist ik dat het niet meer zo ver was. Na twee kilometers lopen, met het gave vooruitzicht het toch geflikt te hebben, terwijl ik dacht te stoppen, werd ik opgewacht door twee fotografen en door vriendelijke vrijwilligers.

De tijd is bij een trail nooit belangrijk, maar viel me niet tegen, ruim 4 1⁄2 uur, voor mijn gevoel had ik er langer over gedaan. Wat een schitterende trail, met iets meer dan 200 hoogtemeters, is dit toch en wat een perfecte organisatie, want zo’n parcours uitzetten is fantastisch.

Ik kan andere trailers aanraden deze trailmarathon in hun programma op te nemen, want ik vond hem zwaar, en na afloop zeiden andere deelnemers het ook. Ik dacht zelf; het is een goede voorbereiding voor mijn deelname aan de Hollenlauf in Duitsland over twee weekjes, echter ik moet er toch even over nadenken. Op het moment dat ik dit schrijf heb ik nog spierpijn.

En trailers weten het; opgeven is geen optie. Stuk zitten of niet, je kunt altijd ergens over nadenken onderweg, je kunt altijd weer een mooie helling tegenkomen, waarbij je boven aankomend je kunt constateren dat er echt niemand achter je loopt…. Gek dat je daar een kick van krijgt en dus energie om door te gaan.

Zou dat de oerkracht zijn in ons type volk, de trailer die wil winnen/ het voltooien van de route en het avontuur aangaat?

De Veluwe, en zeker het gebied tussen Hattem en Heerde, Wapenveld is bijna onontdekt door Nederlandse toeristen, laat staan voor ons trailers. Juist dit maakt onze hobby één groot avontuur.

Op naar het volgende evenement, en organisatie en vrijwilligers nogmaals hartelijk dank.

Eduard Vossebeld, Holten

Geef een reactie